چه خوشست بوی عشق از نفس نیازمندان

چه خوشست بوی عشق از نفس نیازمنداندل از انتظار خونین دهن از امید خندان

مگر آنکه هر دو چشمش همه عمر بسته باشدبورع خلاص یابد ز فریب چشم بندان

نظری مباح کردند و هزار خون معطلدل عارفان ببردند و قرار هوشمندان

سر کوی ماهرویان همه‌روز فتنه باشدز معربدان و مستان و معاشران و رندان

اگر از کمند عشقت بروم کجا گریزم؟که خلاص بیتو بندست و حیات بیتو زندان

اگرم نمی‌پسندی مدهم بدست دشمنکه من از تو برنگردم بجفای ناپسندان

نفسی بیا و بنشین سخنی بگوی و بشنوکه قیامتست چندان سخن از دهان خندان

اگر این شکر به بینند محدثان شیرینهمه دستها بخایند چو نیشکر بدندان

همه شاهدان عالم بتو عاشقند سعدیکه میان گرگ صلحست و میان گوسفندان