چه فتنه بود که حسن تو در جهان انداخت

چه فتنه بود که حسن تو در جهان انداختکه یکدم از تو نظر بر نمیتوان انداخت؟

بلای غمزهٔ نامهربان خونخوارتچه خون که در دل یاران مهربان انداخت؟

ز عقل و عافیت آنروز بر کران ماندمکه روزگار حدیث تو در میان انداخت

نه باغ ماند و نه بستان که سرو قامت توبرست و ولوله در باغ و بوستان انداخت

تو دوستی کن و از دیده مفکنم زنهارکه دشمنم ز برای تو در زبان انداخت

بچشمهای تو کان چشم کز تو برگیرنددریغ باشد بر ماه آسمان انداخت

همین حکایت روزی بدوستان برسدکه سعدی از پی جانان برفت و جان انداخت