گر ماه من برافکند از رخ نقاب را

گر ماه من برافکند از رخ نقاب رابرقع فرو هلد بجمال آفتاب را

گوئی دو چشم جادوی عابد فریب اوبر چشم من بسحر ببستند خواب را

اول نظر ز دست برفتم عنان عقلوآنرا که عقل رفت چه داند صواب را؟

گفتم مگر بوصل رهائی بود ز عشقبیحاصلست خوردن مستسقی آب را

دعوی درست نیست گر از دست نازنینچون شربت شکر نخوری زهر ناب را

عشق آدمیتست گرین ذوق در تو نیستهمشرکتی بخوردن و خفتن دواب را

آتش بیار و خرمن آزادگان بسوزتا پادشه خراج نخواهد خراب را

قوم از شراب مست و ز منظور بی‌نصیبمن مست ازو چنانکه نخواهم شراب را

سعدی نگفتمت که مرو در کمند عشق؟تیر نظر بیفکند افراسیاب را