Listek (Jachowicz, 1916)

Wziął chłopczyk listek w rękę i na ziemię rzucił;Listeczek nieboraczek bardzo się zasmucił.— Ty mną gardzisz, powiedział, o! gardzić nie trzeba,Ja tak, jak ty, kochanku, mam początek z nieba:Ja na tej pięknej ziemi razem z tobą żyję;Jestem młody, wesoły, boską rosę piję;

Przyjdzie czas, to zwiędnieję, i ty legniesz w grobie.Cóż? nieprawdaż, paniczu? podobniśmy sobie?Zdjął chłopczyk listek z ziemi, podumał troszeczkę:— Prawdę mówisz, powiedział, schowam cię w książeczkę,A jeśli o tem kiedy znów zapomnę może,To mi, listku, przypomnij, gdy książkę otworzę.