Listek (Jachowicz, 1924)

Stanisław Jachowicz (1796–1857)

Wziął chłopczyk listek w rękę i na ziemię rzucił;Listeczek nieboraczek bardzo się zasmucił.„Ty mną gardzisz, powiedział, o! gardzić nie trzeba,

Ja tak jak ty, kochanku, mam początek z nieba;Ja na tej pięknej ziemi razem z tobą żyję;Jestem młody, wesoły, boską rosę piję;Przyjdzie czas to zwiędnieję, i ty legniesz w grobie.Cóż? nieprawdaż paniczu? podobniśmy sobie?Zdjął chłopczyk listek z ziemi, podumał troszeczkę:„Prawdę mówisz, powiedział, schowam cię w książeczkę,A jeśli o tem kiedy znów zapomnę może,To mi listku, przypomnij, gdy książkę otworzę.“