Sonety — CXVI

Niech mi nie mówią, aby związek duszy z duszą,Można zerwać. Niegodne miłości imieniaUczucie, co z wzruszeniem świata się poruszaZ szalonemi się jego odmianami zmienia.

Nie, miłość jest jak owa niebotyczna skała,Co stoi srogim burzom niezgjęta i mężnaJestto świécąca biédnéj łódce gwiazda stała;Wartość jéj znana, chociaż sama niedosiężna

Miłość nie jest grą czasu, choć skarłatne liceI koralowe usta pod jego są kosą.Miłości ni godziny, ni dni, nie uniosą;Czeka aż się wieczności spełnią tajemnice.Gdy kłamię i me zdanie ma przejść jak mgła z rosą,Żaden człek się nie kochał; darmo ten rym klecę.