Sonety — IX

Strach, by nie szczezły w ślozach wdowie lica,Każe ci marnieć w tym samotnym bycie?Ach! jeśli pójdziesz precz stąd bez dziedzica,Ziemia, by wdowa, będzie twoje życieWciąż opłakiwać, wciąż się będzie krwawić,Że gdy małżonek każdej innej wdowieMógł w oczach dzieci obraz swój zostawić,O twym obrazie tego już nie powie.To, co rozrzuca ręka trwoniciela,Zmienia li miejsce, lecz jest skarbem świata,Natomiast piękność, gdy się nie udzielaInnym, ma w tobie zabójczego kata.Nie zna miłości k'bliźnim, kto niegodnieTaką na sobie samym spełnia zbrodnię.