Sonety — LXXIII

We mnie to widzieć możesz roku porę,Gdy zżółkłe liście — jest ich już tak mało! —Drżą na gałęziach obwisłe i chore,Ruiny chórów, gdzie ptactwo śpiewało.We mnie to widzisz ów zmierzch dnia, co gaśnieTam na zachodzie po odejściu słońca,Aż go noc czarna pochłonie, jak właśnieŚmierć, która wszystko zabiera bez końca.We mnie to widzisz ogień, który ninieNa zgorzelisku swej młodości leży,Na marach swoich i od tego ginie,Co tak syciło jego płomień świeży.Widzisz to wszystko i miłość twa rośnieK'temu, co wkrótce masz stracić żałośnie.