Sonety — LXXXVI

Były-ż to jego pieśni dumne żagle,Po twą nagrodę tężące swe siły,Że me dojrzałe myśli zmarły nagleI swą siedzibę w grób swój przemieniły?Żali mnie zabił duch, którego duchyUczyły pieśni nadludzkiej? Nie, panie!Ni on, ni jego towarzysze, w głuchejPomagający mu nocy, śpiewanieMoje stłumiły — o, nie ten domowyJego opiekun, duch, co w nocnej porzeZwodzić go lubi, zawładł memi słowy:Niech się nie chełpi, nim się ja nie trwożę!Gdy jego rymy twa powaga wspiera,Wówczas mi treści brak, ma pieśń umiera.