Sonety — VI

Zanim się staniesz wyskokiem, niech dłonieZimy nie zniszczą twego lata w tobie!Stwórz cudną flaszę, skarbiec znajdź, co wchłonieSkarb twej piękności, nim ta legnie w grobie.Lichwa nie lichwą, jeżeli w potrzebieUszczęśnia człeka, co rad dług swój płaci;Drugiego siebie stwórzże dziś dla siebie,Nie, stwórz dziesięciu: będziesz się bogaciejCzuł dziesięćkrotnie, skoro twoja postać,Dziesięć się razy w dziesięciu odrodzi!Cóż śmierć ci zrobi, jeżeli ma zostaćTo twoje życie w twej żyjącej młodzi?Sfolguj! Zbyt pięknyś, byś miał uledz władztwuŚmierci, a skarb swój powierzył robactwu.