107 - LA MESSA NOEUVA
Poesie
LA MESSA NOEUVA
On colloron del Domm, on baciocconpien de Signor fina dessoravia,on omm tutt sacrestia,tutt covin, tutt foldon, tutt breviari,proppi de quij giangian levaa a bocconsu la bradella di confessionari,vun de sti dì l’è soltaa sù a bon’ora,on bell pezz prima che spontass el sô,e mettendes de sbalz in ordiôde andrà foeura di ball in pressa in pressael ghe dis a la sciora:Tendii Peppa a la cà, che mì voo a messa.La sura Peppa, orevesa e l’insegnade la cappia d’argent con l’usell d’or,donna sapienta e pregnade temma del Signor,la ghe respond: Lodato sia Gesù,semm in l’ottava appont di pover mort.Bravo! bravissem lu!E sbadaggiand e destirand i quartla se volta intrattant de l’oltra part.El va el mè bacioccon, col sò coll stort,la ciera fosca e tanto de muson,barbottand e vardand tutt in traverscol sguard torber e tristcome fan per el pù sti magatton,che creden de dà lod a Gesù Cristcol mostrass villan porch, torber, invers,squasi che nost Signorel fuss on vis de torta come lor.El va el mè bacioccon, ma no l’è nanchrivaa tra i Borsinee e tra el Rebecchinche in tra l’Angiol Custod ch’el gh’eva al fianche quell bozzaronazzo de ciappinse tacca on cattibuj, on trebulleri,ma seri, dighi, per Dio Santo seri.L’Angiol Custod de spiret galantommel voreva tiralla tutt i cunt in Domm,e barlicch e barlocch, spiret rebell,el fava d’ogni sforz per desturballe mennall a bordell;el primm el ghe messeda in del gipponl’offizzi e la coronae l’olter el ghe sonain de l’oltra saccoccia e in suj colzonon zecchin fals, striaa, malefizziaa,che in dove el strusa dentel ciappotta, el besinfia in sul moment;vun le scorliss per fagh sentì i campannche ghe la dan de frisa,e l’olter el pessegaa fagh remirà el sedes di tosann,ch’el porten a bottegaquattaa giò amalastant con la camisa.Infin, daj e redaj,in grazia de sto guajel pover galantommel ved el Domm, e el te le solta via,el passa Pescaria,el va giò di Farinn vers Sant Protas,e quand l’è asquasi lì per dagh el nas,quell birbo de ciappincont ona gambiroeurael me le volta in l’Aquila al casin,e el pienta lì l’Angiol Custod de foeura.Ah sura Peppa, che la dorma s’ciasser,ma s’ciasser ben fin che gh’el dighi mì,e se dormend la se vedess intornaa girà el stamp di corna,niente pagura, che la staga lì.Se hin de part del sò omm, bon come l’è,saran corna anca lor,ma corna del Signor,faa sul meder di corna de Mosè.Chi poeù intant, dopo ché el car baciocconl’ha avuu goduu in trè lir de robba fina,el presenta con grazia a la daminael zecchin fals come el fudess staa bon,e col bravo pretestde no avegh olter spezz el cerca el rest.La damina in bollettala le porta a Madamm la governant,che appont ghe n’ha oltertant,la Madamm la le passa al controlloeurche tutta cà, tutt coeurel le ciòcca, el le sperla, e poeù el corr viaa fagh dà ona pesada a l’ostaria.L’Angiol Custod che, ben ch’el fuss in strada,l’aveva vist tutt cosscome de foeura d’ona invedriada,no vorend lassà corr senza vendettaon tratt inscì ballossl’aveva già despostin quell punt duu giandarma ai fianch de l’ost,che fermen el zecchin,fermen el controlloeur, e in d’on batt d’oeuccsgoren sora in casin,dove con la damina in su on genoeucccatten el ballandran,che l’eva tant lontande specciass quel rifresch di duu giandarma,come che sarev mìde deventà a dì a dì... Duca de Parma.Intrattant se montonna in del straccioeuon formighee de ozios, de curios,on nivol de fioeu,tucc di primm sbiggiador de la dottrina,che malappenna el veden vergognosa spontà sul basell de la portinase rèffen del brusor de la bacchettacont ona spifferada malarbetta,e tucc intorna, adree,saraa, taccaa a la vitta,a furia de tureetel compagnen in Santa Margaritta.Là, appenna dent, dessott a la palpadadel segondin che ghe gallitta i quart,ven voltra ona sventradade milla baravaj devott e pij,crist, reliqui, agnus dei, maistaa, terz part,list dei predicator, de confradij,albet, medaj, confess de mess, offizzi,avvis de Giacobitt de bozzarass,de mort de suffragass,ritratt del Pappa, disciplinn, cilizzi;e infin, de bravo cristian, cold coldel canta sù addrittura el sò peccaadisend d’avè compraaquella moneda per quaranta sold,e d’Avè concepuu el santo progettde scamottagh a quella creaturades lira e mezza nett,asca el temp e l’ingossa e la fattura.L’Angiol Custod, per quell che stava a lu,el l’eva miss in vun de quij intrighde stantà a trovà el cunt de giustall sù,ché i legg hin ciar, e pelen minga i figh,ma el gran barlicch barlocch,che de per tutt el gh’ha on bordell de amise chì el ghe n’ha de quij proppi coj fiocch,tant el perora e el dis,el truscia, el corr e el sa desverges foeurache in manca de dò orla sura Peppa la gh’ha el gran confortde brascià al sò consort - in la straccioeura,fresch come on oeuv, viscor e in gamba asseede corr a messa granda anca con lee.