Człowiek i morze (tłum. Korab-Brzozowski)

MIŁOŚĆ DLA MORZA WIECZNA W TWOJEM WOLNEM ŁONIE!MORZE JEST TWEM ZWIERCIADŁEM; TY SWOJEGO DUCHABADASZ W WZBURZONEJ FALI, GDY SIĘ TOCZY GŁUCHA,I NIE MNIEJ GORZKIE DUCHA TWOJEGO SĄ TONIE.

TY CHĘTNIE SIĘ ZATAPIASZ W GŁĄB SWEGO OBRAZU;OGARNIASZ GO RAMIENIEM I WZROKIEM, A SERCETWE NIEKIEDY SIĘ KOCHA W SWEJ WŁASNEJ ROZTERCENA GŁOS TEJ SKARGI PEŁNEJ DZIKIEGO WYRAZU.

WY JESTEŚCIE MILCZĄCY, POSĘPNI OBOJE:CZŁOWIECZE! NIKT NIE ZBADAŁ TWYCH PRZEPAŚCI STOKÓW,MORZE! NIKT NIE ZNA SKARBÓW TWYCH, SKRYTYCH WŚRÓD MROKÓW;TAK SKRYWACIE ZAZDROŚNIE TAJEMNICE SWOJE!

I OTO WIEKI GINĄ WŚRÓD CZASÓW OTCHŁANI,A WY BÓJ WCIĄŻ TOCZYCIE BEZ ŻALU, LITOŚCI,TAK DZIKA ŻĄDZA MORDU I ŚMIERCI W WAS GOŚCI,O, BOJOWNICY WIECZNI, BRACIA NIEZBŁAGANI!