Dwie dobre siostry

Rozpusta i Śmierć — dziewki usłużne, niesyte,Hojne na pocałunki, pełne zdrowia, siły;Nierodzajne ich łona, łachmanem okryte,W ciągłych, niezmiernych znojach nigdy nie rodziły.

Poetę złowrogiego — bez dachu, rodziny,Marnie opłacanego konfidenta piekła —Mogiła i lupanar nęcą co godzinyŁożem, dokąd zgryzota nigdy nie dociekła.

Trumna oraz łożnica, krwi i ofiar głodne,Dwie dobre siostry — niosą gościnnie, niesromnieSwe zatrute słodycze i sny niezawodne.

Grób stale dłoń rozpustnej kopie Odalisy;Śmierci, rywalko tamtej — kiedy przyjdziesz do mnieNa gnojnych mirtach czarne zaszczepić cyprysy?

Ci-gît, qui pour avoir par trop aimé les gaupes,Descendit jeune encore au royaume des taupes.