Rozmowa (Baudelaire, 1927)

Jesteś wspaniałem słońcem, co złoci mą jesień!Lecz smutek wzbiera we mnie, jak ocean słony —A kiedy ustępuje, na wardze spieczonejSmak gorzki pozostawia po fali uniesień.

— Dłoń twa próżno po piersi mej wodzi zamarłej;Ciekawości serdecznej i troski niewartaTa pustka przez drapieżność kobiecą odartrodarta. —— Nie szukaj we mnie serca — bestje je pożarły.

Serce me to kaplica przez tłuszczę złupiona:Rozchwytała świętości z niej gawiedź bezdomna!— W powietrzu się unosi woń twojego łona!..

Piękności, dusz tyranko, znać chęć twa niezłomna —Twe oczy rozżarzone w ten sam punkt utwioneutkwione:Więc bierz — spopiel przez bestje resztki oszczędzone!