Semper eadem

„Skąd pochodzi — pytałaś — smutek, co przysłaniaDuszę, jak gorzka fala, przez morze nagnana?”— Skoro się dokonało w sercu winobrania,Życie staje się męką! Prawda nazbyt znana!

Smutek to dziwnie prosty, codzienny, odwieczny —Tak jak twój śmiech radosny. Więc ty radość chwytaj,Ma piękna — ciekawości twej szkoda serdecznej;I choć głos twój brzmi słodko — na litość, nie pytaj!

Nie mąć radości życia, niewiedzą skrzydlata —Roześmiana jak dziecko! Silniej niźli ŻycieNieraz nas subtelnemi więzy Śmierć oplata.

Pozwól — niech się me serce pogrąży w złudzeniu:W twych oczach mi się widzi snów dawnych odbicie —Gdy świadomość w kojącym rzęs twych drzemie cieniu!