Sisina

Wystawcie sobie Djanę, pełną sił, urody,Kiedy przebiega lasy z łowiecką obławą —Gdy, włos na wiatr puściwszy, przesadza drzew kłody,Cudowna — pjana rączym pościgiem i wrzawą!

Albo też Théroigne — ową amazonkę krwawą,Z licem i okiem w ogniu, gdy na pomsty godyWładnym gestem pociąga bosy tłum — i ławąProwadzi z szablą w ręku na królewskie schody!

Oto Sisina! jednak wojowniczka słodkaMa duszę litościwą, gdy bratni wzrok spotka;Bojowy w niej animusz swąd prochu podnieca —

Lecz przed błagalnym wzrokiem opuszcza broń krwawą,Bo dobroć płomiennemu jej sercu przyświeca,By łzą tego, kto godzien, ukoić łaskawą.