Życie minione

Długo zamieszkiwałem śród portyków owych,Co je mórz słońca ogni barwiły tysiącem —Zaś kolumny wyniosłe z ich odbiciem drżącemPodobnemi czyniły do grot bazaltowych.

Fale, nalane nieba konterfektem lśniącym,Łączyły w łańcuch związków mistycznych i nowychWszechpotężne akordy grzmotów organowychZ olśniewającym oczy zachodem gorącym.

Tam to pędziłem życie pośród cichych wczasów,Śród lazurów, fal sennych, fantastycznych lasówI niewolników nagich, nasyconych wonią —

Którzy liściem palmowym chłodzili me skronieI mieli jedną troskę: zgłębić, czemu w łonieMojem chowane smutki głuchą struną dzwonią.