Co robić? (Norwid, 1934)

Śród Europy, nie dla obyczajuChrzczonej, co począć w rozebranym kraju?Co robić, pyta ten, tamten i owy,Rozłamanego narodu trzy głowy.Pojrzeć ku górze, pod ołtarz narodów,Gdzie z całej armji został strażnik schodów,Z korony blaski odleciały święte,Berła nie widać, chorągwie zwinięteI usunięta kraina z pod stopy.A czy się wdarł kto na ducha okopy?A czy i gwałcić kto śmiał nieostrożnie,Gdy cierpią czujni i milczą wielmożnie?Jeżeli przeto ta ojczyzna twojaJest historyczna (a nie jest, jak Troja)Niech jak Rzym będzie i mszy dziejów słucha,Tak, jak on, perląc różaniec łańcucha,Milcząc, jak milczą, trwając, jak tam trwają,Pokąd się harfy nie ponastrajają...Lub, jeśli, wzory przenosząc realne,Ojczyzna jest to bagno lakustralne, —A ludów prawem są koście mamuta,To niech ją depczą — i zgnije zepsuta!