Miło być od swojego czasu...

«Miło być od swojego czasu zrozumianym,Przyjętym od epoki, stąd tak czytywanym,Iż żaden odcień słowa nie tonie w papierze,Lecz wszystkie drżą w powietrzu namiętnie i szczerze.To zaś nietylko, że jest obcowaniem myśli,Lecz i onej wyrobu warunkiem istotnym;Tak dalece, że będąc sam i sam najściślej,Odkąd myślisz, nie jesteś już przeto samotnym.Już ty się pytasz, już ty odpowiadasz — wcaleNie mówisz, lecz rozmawiasz, jakkolwiek niedbale.Bądźmyż więc przystępnymi i od innych bytówŻądajmy spółuczucia!»Tak wachlarz ulotny,Gładki, chwiejny, lubownik gaz i aksamitów,Dumał, a jak ów gołąb, co grucha samotny,Przeciągał skrzydła swoje wdzięcznie, acz leniwo,I zatęsknił...