Ty mnie do pieśni... — Cyprian Kamil Norwid

Ty mnie do pieśni pokornej nie wołaj,Bo ta już we mnie bez głosu,A jeśli milczę, nie przeto mnie połaj,Kwiatów ty nie chciej od kłosu!

Bo ja z przeklętych jestem tego świata,Ja bywam dumny i hardy,A miłość moja, bracie, dwuskrzydlata,Od uwielbienia do wzgardy.

Gdy w głębi serca purpurę okrutnąWyrabia prządka cierpienia,Smutni — lecz smutni, że aż Bogu smutno —Królewskie mają milczenia.