Sybylla Palmifera czyli Piękność duszy

Pod łukiem życia, gdzie jej arki strzeżeMiłość i Śmierć i Lęk i Tajń, na tronieWidziałem Piękność. Chociaż dumnie płonieJej wzrok królewski, jam go niby świeże

Wchłaniał oddechy: w niewolę swą bierzeTych, co ją widzą bądź to w nieboskłonie,Bądź też w kobiecie, lub gdzie morskie tonieWieczne zawarły z jej palmą przymierze

I wieńcem. Patrzaj! Oto jest twa Pani,Piękność, co głos twój i rękę poruszaKu swojej chwale... Dawnoś kraj jej szaty

Ujrzał i włosy i biegłeś, skrzydlaty,Za nią; w jej władzy twe serce i duszaI wszystka żądza bije tylko dla niej.