Z nietłómaczonych poezyi — Całość

EDGAR ALLAN POE:

Z nietłómaczonych poezyi.W setną rocznicę urodzin poety.

Urocza wyspo, co najsłodsze mianoOd najczarowniejszego bierzesz kwiecia,Ach! iluż wspomnień jasnością różanąTwój widok poi, jakby z pozaświecia,Ilu chwil szczęścia zagasłego chwały,Ilu umarłych nadziei promieni,Ilu snów o dziewczęciu, co jaśniały.— Już niema ich — na twoich wzgórz zieleni.— Już niema — wszystko zmienia, wnika wszędzieMagiczne słowo... czarów twych ponętyJuż niema dla mnie! I odtąd mi będzieTwój kwieciem bramowany brzeg — przeklęty!Hyjacyntów wyspo! Purpurowe Zante!Isola d’Oro! Fior di Levante!

Heleno! dla mnie urok twójJest, jak te barki, co przed latyKoiły ciężki drogi znój,Cicho wędrowca w swoje światyNiosąc przez wonne mórz bławaty.

Śród mórz bez końca błądziłbym,Aleś mnie pieśnią swą — Najady,Hyjacyntowym włosem swymPod sławy wwiodła strop — Hellady,Oraz w świątynię mocy — Rzym.

W niszy, jak bóstwo stoisz ciche...Jak w marmur, widzę cię zaklętą,Z lampą z agatu — zażegniętą —Ach — ty z tych krain jesteś, Psyche,Które są Ziemią Świętą!

Błądziłem sam jedynie,W bólów i łez krainie...Mój duch był, jak wód nieruchomych łono,Dopóki piękna i słodka EulaliaNie została rumieniącą się mą narzeczoną.Dopóki złotowłosa, młoda EulaliaNie została uśmiechniętą moją narzeczoną.

Ach! nie tak migocąZłote gwiazdy nocą,Jak te blaski, które jasny wzrok jej da mi —I nie tak drzew liściePłoną uroczyście,Kiedy je perłowo-srebrny blask miesięczny plami...Nie równają się ze skromnej EulaliiNieporównanymi kędziorami...Z jasnookiej, powiewnej EulaliiNiedbałymi i kornymi kędziorami.

Bólu ni zwątpienia burzTeraz — ach — nie zaznam już...Z jej się ducha westchnienie dobywa głębokoI przez wszystkie moje dniJasno, stale błyszczy miAstarte na błękicie, za chmurek powłoką...Podczas gdy zawsze na jej drogiej EulaliiSpoczywa macierzyńskie jej oko...Podczas gdy zawsze na jej młodej EulaliiSpoczywa fijołkowe jejej oko.

Przełożył z angielsk. WŁ. NAWROCKI.