Sonety — XXI

Powtórz raz jeszcze, jeszcze powtórz mi Jedyny.Że kochasz! Choć wciąż jedno wymawiane słowoZda się „pieśnią kukułczą”, jak nazywasz owoMotywu powtarzanie, — wzgórza i doliny,

Lasy i łąki jednak, bez tej kukułczynejPiosenki, nie przystroją się zielenią nową.Najdroższy! Głos mię ducha pozdrowił echowo,Tedy, błądząc przez ciemne zwątpienia drożyny,

Wołam: „Powtórz — że kochasz!” Czyli przeraziłyKogo gwiazdy, że nadto ich na mlecznej ścieży,Albo kwiaty, że nadto lato przystroiły?

Mów, że kochasz mię, kochasz, kochasz — niech dźwięk świeżySrebrem gra! — tylko sercem nie zapomnij, Miły,Kochać mię, gdy na ustach święta cichość leży.