دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد

دوش آگهی ز یار سفرکرده داد بادمن نیز دل بباد دهم هر چه باد باد

کارم بدان رسید که همراز خود کنمهر شام برق لامع و هر بامداد باد

در چین طرّهٔ تو دل بی‌حفاظ منهرگز نگفت مسکن مألوف یاد باد

امروز قدر پند عزیزان شناختمیا رب روان ناصح ما از تو شاد باد

خون شد دلم بیاد تو هر گه که در چمنبند قبای غنچهٔ گل میگشاد باد

از دست رفته بود وجود ضعیف منصُبحم ببوی وصل تو جان باز داد باد