نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

نیست در شهر نگاری که دل ما ببردبختم ار یار شود رختم از اینجا ببرد

کو حریفی کش سرمست که پیش کرمشعاشق سوخته دل نام تمنّا ببرد

باغبانا ز خزان بیخبرت می‌بینمآه از آن روز که بادت گل رعنا ببرد

رهزن دهر نخفتست مشو ایمن ازواگر امروز نبردست که فردا ببرد

در خیال این همه لعبت بهوس می‌بازمبو که صاحب نظری نام تماشا ببرد

علم و فضلی که بچل سال دلم جمع آوردترسم آن نرگس مستانه بیغما ببرد

بانگ گاوی چه صدا بازدهد عشوه مخرسامری کیست که دست از ید بیضا ببرد

جام مینائی می سدّ ره تنگ دلیستمنه از دست که سیل غمت از جا ببرد

راه عشق ار چه کمین‌گاه کماندارانستهر که دانسته رود صرفه ز اعدا ببرد