چو آفتاب می از مشرق پیاله بر آید

چو آفتاب می از مشرق پیاله برآیدز باغ عارض ساقی هزار لاله برآید

نسیم در سر گل بشکند کُلالهٔ سنبلچو از میان چمن بوی آن کُلاله برآید

حکایت شب هجران نه آن حکایت حالیستکه شمّهٔ ز بیانش بصد رساله برآید

ز گرد خوان نگون فلک طمع نتوان داشتکه بی ملالت صد غصّه یک نواله برآید

بسعی خود نتوان برد پی بگوهر مقصودخیال باشد کاین کار بی‌حواله برآید

گرت چو نوح نبی صبر هست در غم طوفانبلا بگردد و کام هزارساله برآید