Gdy marząc w wieczornéj ciszy... — Heinrich Heine

Gdy marząc w wieczornéj ciszy,Śród lasu błąkam się mroku,To zawsze mi towarzyszyTwa postać pełna uroku.

Cóż to? czy w białéj osłonieTwe lube błyszczy oblicze?Czy księżyc przez gęstwin toniePromienie śle tajemnicze?

Co słyszę? czy ma łza własnaPo licu scicha się stacza?Czy płacząc, twa postać jasnaPodąża obok tułacza?