Gdy słyszę pieśń, co tak pięknie... — Heinrich Heine

Gdy słyszę pieśń, co tak pięknieLuba piała pełnę czaru,To zda się pierś mi rozpęknieZ dzikiéj boleści nadmiaru.

I tęsknota nieprzepartaPędzi mię aż na szczyt wzgórza,Gdzie dusza moja rozdartaNiedolę swoję wynurza.