Oda I, 6 (Horacy, tłum. Siemieński, 1916)

Niechby meońską pieśnią Warius śpiewałCzyny twe, krajów zdobywco i sławy —

Co morski, konny, żołnierz dokazywałPod sterem takiej buławy!

Ja, mój Agryppo, na to się nie zrywam,Zgubnym Achilla gniewom nie dam rady,Ni błędne drogi Odyssa wyśpiewam,Ni Pelopidów szkarady.

Ogrom nad siły! Człowiek sam się boi,I Muza mówi do lutni mej: po coSławie wielkiego Cezara, i swojejUwłaczać ducha niemocą?

Któż godnie Marsa w zbroi twardej wyda,Lub Meryona kurzem bitw czarnego,Albo Pallady sztuką, kto TytydaDo Bogów podniesionego?

Jam śpiewak biesiad i wojny dziewczęcejNa tępy pazur, co się krwią nie broczy —I czy się kocham, czy nie kocham więcej,Zawszem do pustot ochoczy.