Kleopatra (Zawistowska, 1909)

Kazimiera Zawistowska (1870–1902)

Piła dusze, jak perły w rubinowej czarze —Antonia i Cezara dusze piorunowe —A zdjęte im ze skroni przepaski laurowe,Przy heleńskiej, złocistej, wieszała cytarze.

Z orłów Romy służalcze poczyniwszy straże,W szept peanów stroiła ich surmy bojowe —Na zwycięskich sztandarów zwoje purpuroweKładła stopy, twą wargą pieszczone Cezarze!...

Wszystką rozkosz wyssawszy, wszystką słodycz ziemi,Jak kwiat słońcem przesycon w dzień lata upalny,Kleopatra oczyma śledzi znużonemi

Śmierć Antonia i tryumf Oktawia brutalny...A jej piersi królewskie, głośne wieszczów pieniem,Szmaragdowym, śmiertelnym, oplótł gad pierścieniem.