Lato (Zawistowska, 1909)

Jak stół biesiadny żeńcom podany,Ziemia w przededniu wielkiego żniwa.Złotą symfonię słońce dogrywa —Stron mu tysiącem rozchwiane łany,

Wian zbóż szafirem chabrów dziergany,Zwichrzonych kłosów złocista grzywa,Struną mu miodna, hreczana niwa,Mleczny gościniec skrzydłem pszczół tkany.

A po ugorach stoją dziewannyTęsknie wpatrzone w szmat nieba siny —Niby kapłanki białej Marzanny

Kwiatem wyrosłe z gruzów Gontyny,I w pieśń wsłuchane oną przedwieczną,Zbożną i polną — kwietną — słoneczną.