Πολυέλαιος

Σε κάμαρη άδεια και μικρή, τέσσαρες τοίχοι μόνοι,και σκεπασμένοι με ολοπράσινα πανιά,καίει ένας πολυέλαιος ωραίος και κορώνει·και μες στη φλόγα του την καθεμιά πυρώνειμια λάγνη πάθησις, μια λάγνη ορμή.

Μες στην μικρή την κάμαρη, που λάμπει αναμένηαπό του πολυελαίου την δυνατή φωτιά,διόλου συνειθισμένο φως δεν είν’ αυτό που βγαίνει.Γι’ άτολμα σώματα δεν είναι καμωμένηαυτής της ζέστης η ηδονή.