Mnich i pasterz

Czemu w tak głuchéj stoisz żałobieMłody pasterzu pośród tych pól?Czém i kto zranił tak serce tobie? —Powiedz — i ja mam w mém sercu ból. —

Ty pytasz jeszcze? — Patrz po dolinie,Po mojéj smutnéj dolinie w krąg —Na żadnéj kwiatów nie ma drzewinie,Ni urodzaju nie ma wśród łąk.

O! nie narzekaj — to tylko mrzonkaI twoja boleść i ten żal twój —Wkrótce zakwitnie kwiatami łąka,Drzewa się w kwiatów ubiorą rój. —

Lecz moje drzewo — ten krzyż, co szczytnieCzerni się z dala wśród polnych smug,Nie zazieleni się, ni zakwitnie,I konający na drzewie Bóg.