Demon do poety

............Dam ci pić rozkosz, rozkosz nieskończonąZ mistycznej róży kielicha,Roztajemniczę bijące twe łono,Na pierś twą padnę żyjącą zasłoną,Co drży i wzdycha.Noc szczęścia przejdzie stopą usrebrzonąPrzez twą komnatę, gorąca i cicha,A na twe oczy padną zmierzchy omdleń,Nagłych pokuszeń i nagłych rozmodleń.

Skrzydła ci moje podłożę pod głowę,Skrzydła ogniste i czarne...Widzenia snom twym dam błyskawicowe,Głosy nad tobą rozwieję echoweI tchnienia parne...W ciszy twej zbudzę namiętną wymowę,Pieszczotą ciebie tajemną ogarnę,Pocałunkami roztulę twe ciałoW kwiat pałający i w różę omdlałą.

Gorącym szeptem napełnię twe uszy,Śmiech wydrę tobie i łkanie...Dech mój twe włosy rozwichrzy i wzruszy,Błękitne ognie zagaszę w twej duszyI rzucę na nieSzum fal kipiących, co krzyk twój zagłuszy,

Gdy jak grom, spadnę i twoje posłanieBłyskawicznymi obrzucę wężamiI porwę ciebie uściskiem od ziemiI zaćmię tobie wzrok Boga na niebieI czas i wieczność i śmierć...

POETA.Kocham ciebie!