Der 1887ger Moi

Michel Buck (1832–1888)

[106]

Der 1887ger Moi.

Ai gauh’ mer doch mit ujam GschroiVom wunderschöana Maunat Moi!Ällz, was ma’ von em sait und singt,Ischt hintram Ofa nu’ verdenkt.

Isch s Brüehtshous und der Heustock leer,

Sait ällz: „wenn s nu’ schau’ Môja wär,Nôch hätt ma’ Gras, nôch hätt ma’ Klai!“ –Dô lôht der Moi sein Schroi, au waih,

Und was ma’ gmoint hôt, ischt it wôhr,

Und d Roß und d Hab, dia stellet d Hôr,

Und statt daß d Mucka geiga thant,Hôts Reifa ouf und a im Land.

[107] Will seall noh s Hairle mit em Kreuz,Nôch kutzaboinlats odar schneits,

Und wenns it gfruit, nôch rangets doch,

Aß häb der Himmelssai a Loch.

Dô haunt er uje schöane Tröm,As Bluascht verstickt oim uff de Böm,Koi’ Obs, koi’ Frucht, koi’ Gras, koi’ Klai –

As geit koin reachta Früahling maih.