O! nie śmiéj się z mojej tęsknoty proroczéj...

O! nie śmiéj się z mojéj tęsknoty proroczéj!Ja dawno wiedziałem, me spełnią się słowa:Ta, któréj świeciły nadzieją twe oczy,W tajemnéj wnet walce upadnie ma głowa.Jam mówił: nie dla mnie, ni szczęście, ni sława,Bo świat mi ojczymem; nadejdzie wnet krwawaGodzina. Ja zginę; nienawiść w zachwycieZ uśmiechem spotwarzy mój gieniusz w rozkwicie.Wiatr potem bez śladu me prochy rozwieje,I moje marzenia, i moje nadzieje.Lecz końca bez strachu tu czekam ja, jeniec!Już dawno czas dla mnie zobaczyć świat nowy:Tłum niechaj, gdy zechce, podepcze mój wieniec,Mój wieniec poety, mój wieniec cierniowy.