Մանիշակ ու մամուռ
Ժայռերու զով շուքին տակԿանանչ խոտի խուրձ մը կար՝Որ ունենալ կը ցանկարՔարին գույնը կապուտակ:
Ինքը ցողի՛ պետք ուներ,Որ գույներով զանազանԿարմիր ծաղիկ, ծիածան՝Երբոր արևը փայլեր:
Քարն երջանիկ էր ո՜րքան…Առանց ցողի ալ՝ գույներՈւ ծաղիկնե՜ր կը շիներ՝Շողերուն մեջ օգնական:
⁂
Խոտին խուրձը բարձրացավՔիչ մ’ամեն օր քարն ի վեր,Որուն՝ սրտիկն իր բացավ,Պատմեց բաղձանքն ու ցավեր:
Ըսավ. Ի՜նձ ալ, ա՜ղբըրուկ,Տայիր գույներ անուշակՈւ նըվերիդ փոխանակ՝Գույնիս ընծա՜ն այս խաժուկ:
Ցանկալի՜ քույր, ա՜ռ, որքանԿ’ուզես գույնես և ընծանՏուր կանանչիդ կենսական՝Երակներուս անկենդան:
⁂
Գիշերն համբուն քաղցրացանՔարն ու խրձյակը խոտին…Եվ երբ շողերն ավոտինՀորիզոնեն բարձրացան՝
Ժայռի շուքին տակ գըտանԽոտին ծաղիկն ու բաժակ,Եվ երբեմնի անկենդանՔարն ալ՝ ժպտուն ու խաժակ:
Եվ այն օրեն մանիշակԾաղկեցավ թուփն, ու դաժանԺայռեն եղավ անբաժան՝Մամուռին գույնն անուշակ: