Never more

NEVER MORE.

Wspomnienie! o wspomnienie! co tobie? W przestrzeniPławili się drozdowie, śpiewacy jesieni,A słońce rozlewało jaśń bladych promieniNa gaj, co złotem liści pod wiatrem się mieni.

Byliśmy sami — dwoje — i szli w cichym śnie...Włos i myśli wiatr lotny zwiewał jej i mnie.Nagle, zwracając ku mnie gwiazdy oczu dwie,Rzekła: »Powiedz mi twoje najpiękniejsze dnie!«

A głos jej brzmiał anielskich pieśni srebrnem echem,Więc dałem jej odpowiedź przyćmionym uśmiechemI nabożniem całował cudną, białą dłoń...

— »O, któż zdoła wyrazić pierwszych kwiatów woń,I ten słodki szmer, pełen obietnic i skarg,Pierwszego: »tak«, — gdy spływa z ukochanych warg.