Sonet 1

Ktobądź w tych rymach mdłych, jak wiatru fale,Zachwyci uchem westchnień mych orędzie,Któremi serce w rannych lat obłędzieKarmiłem, będąc niż dziś innym wcale;Ktobądź w miłosnym żył i cierpiał szale,Wiem, iż nietylko względny, lecz i będziePrzyjazny pieśniom w których dźwięczą wszędzieWiotkie nadzieje i niewczesne żale.Tylko że tak, jak byłem chwil niemałoIgraszką tłumu, zkąd dziś często jeszcze,Przed samym sobą boleść mi dotkliwa —Tak widzę co mi w życiu pozostało:Wstyd, żal i także przekonanie wieszcze,Że co świat wielbi, to snem krótkim bywa. —