Sonet 111

Ilekroć brzmią mi z twoich ust słodycze,Jakiemi Miłość drużbę swą kołysze,Chuć, najchłodniejsze zdolna towarzyszePłomieniem zająć, krasi mi oblicze.Lecz w tem — zjawisko Pani mej dziewiczeJest przy mnie, błogą niosąc z sobą ciszęJak nie raz było, o! i głos jej słyszę —I serca tętna westchnieniami liczęNa wiatr ma włosy — twarz jej od promieniRajskich, uśmiechem się i łaską mieni —I serce ze mnie jakby swoje bierzeNie — w mowie na to niema, powiem szczerzeSłów dość — i ludzie wiedzcie to zdumieni,Że nawet próżno kusić się w tej mierze!—