Sonet 29

Gdybym mógł sądzić: że przez śmierć ugodzęMyśl, co miłością serce mi przejada,Zdawnaby w trumnę moja postać bladaPadła z brzemieniem co ją gnębi srodze.Ale że nie wiem: czy w tej ciemnej drodzeNowy nie czyha ból. czy nowa zdrada,Gdy duch mój więcej wolą swą nie włada,Przez pół zostaję i przez pół odchodzę.Niechby, zawzięcie krwi niejednej chciwaOstatnim drgnąwszy ciosem już, cięciwaPierś mi rozdarła choćby jak najwścieklej!Miłości, albo śmierci zwę Anioła! —Oba mię w barwy swoje przyoblekli,Czemuż do siebie żaden mię nie woła? —