Sonet 45

Twarz którą boleść łzami poorała,Na tej poduszce złóż mój drogi panie,I skąpszym siebie bądź, niech wstyd się stanieTej, która sługi swe zbladłemi działa.Mniejszą zaś, przyłóż ku tej stronie ciałaGdzie od strzał serce krwawi nieprzerwanie,Byś z sobą samym skończył bojowanie,Gdyż krótki czas jest, droga zaś niemała.A z kubka krople wychyl czarownicze,Których gdy w słodycz przejdą ci gorycze,Z serca myśl wszelka pierzchnie nie wesołaPoczem, jeżelim nie natrętny zgoła,W tem samem sercu ja zamieszkać życzę,Niech śmierć mię nawet z niego wziąść nie zdoła! —