Sonet 60

Tak mię do ziemi stary ów przygniataWin moich ciężar, że raz strach mię przejmie:Czym ja przypadkiem nie jest już w rozejmieZ tym, przez którego wieczna jest zatrata.W sam czas, na szczęście, Pan mię mój, jak brata,Do łona swego wzywać jął uprzejmie —Cóż, gdy Go znagła oczom mym odejmieRażąca wszelki wzrok promienna szata!Głos jeszcze tylko brzmi w błękitnej głębi:— O! do mnie smutni lub strudzeni w drodze,A ja pocieszę was, a ja ochłodzę! —Gdyby mej duszy dano lot gołębiZrządzeniem Łaski lub Miłości jakiej —Ku Panubym się wzbił w nadziemskie szlaki! —