Sonet 67

Iż się nadzieja moja zjiścić zwleka,Życie zaś we mnie śpieszy tak szalenie,Byłbym więc wolał wcześnie mieć baczenie,By co najszybciej od niej być zdaleka.

Dziś, ranny w serce, idę precz, kaleka,Zmuszony własny ból mieć w wielkiej cenie,I być spokojnym, choć się w licach mienięWzorem na męki skazanego człeka.Wy, którzy miłość wyzwać w bój życzycie —Zarozumiali! niechaj należycieUczy was własne doświadczenie moje:Żyjęć ja wprawdzie — lecz cóż takie życie!Serce w rozwagi przyodziałem zbroję —Jednak — bój zwiódłszy, czyż nietknięty stoję? —