Sonet 8

U stóp pagórków, gdzie wziąść dano byłoStrój wdzięczny z ziemskich członków owej pani,(Której ten, co nas niesie tobie w dani,Sny zmącił nie raz łez i westchnień siłą),Ziemskiego życia drogą wszystkim miłą,Na wolnych skrzydłach słodko kołysani,Żyliśmy, ani myśląc, żeby na niejCośkolwiek lotom naszym wstręt sprawiło.Dziś, gdy swobodę utraciwszy, w kolejNędzy żywota każdy z nas jest pchnięty:W śmierci jedyne tylko nam ponęty.Tak bądź i tobie sprawco naszej doli,Co sam, w przemocy obcej, sercu gwoli,Żyjesz związany najtęższemi pęty!