Sonet 80

Niestety! wiem ja, ile nielitośnieNad człekiem śmierć się pastwi nieużyta!I jak niepamięć wnet go skrzętnie schwyta,I jak grób jego szybko w chwast porośnie!Wiem: że mi więcej niema się ku wiośnie,I że już w uchu, dźwięk mi kresu zgrzyta —A niemniej Miłość, moich mąk nie syta,Przy mych nadziej ach trzyma mię zazdrośnie!Wiem, że spływają dnie, godziny, chwile,W niezwrotną wieczność, z czego, choć znam tyle,Niemniej się w wiedzy mej użyciu mylę.Z jednej tu strony rozum, z drugiej żądza —Zwycięztwem zwykle mędrszy rozporządza —Lecz w sprawie serca jakiejż ufać sile? —