Sonet 90

Tu, gdziem w połowie tylko, bracie drogi!(Gdyż z tobą druga duszy mej połowa)Istność się moja w bezpieczeństwie chowaOd burz, któremi grzmią niebieskie progi.Tylko że, z serca zbywszy brzemię trwogi,Której nabawia klęska piorunowa,Nie dla mnie ulgi ni pociechy słowa:Żem też i pozbył mej męczarni błogiej!Dość mi, że tam ja goszczę, gdzie dziewiczeWdzięki świat ujrzał tej, co nosi imięKrzewu, przed którym grom niebieski drzymie.Więc nie dziw, skoro do jej sług się liczę,Że niczem dla mnie grozy chmur olbrzymie —Cóż gdybym w własne patrzał jej oblicze!? —