Zostawiłaś mnie

ZOSTAWIŁAŚ MNIE i poszłaś swą drogą.Zdawało mi się, że będę narzekał po tobie i że w sercu ustawię samotny twój obraz, w złocistą wprzędzony pieśń.Lecz, ach! nieszczęsny losie ty mój, krótki jest czas!

Młodość ucieka rok za rokiem, przemijają dni wiosny; wiotkie kwiaty giną z niczego, a mędrzec powiada mi, iż życie jest tylko kroplą rosy na listku lotosu.Czyż nie bacząc na to wszystko, mam patrzeć w oczy jednej, co się odwróciła odemnie?Byłoby to srogo i bezrozumnie, albowiem krótki jest czas.

Przeto chodźcie, wy moje noce deszczowe z pluskającemi stopami! Śmiej się, ty moja złota jesieni; chodź, ty kwietniu beztroski, rozsiewaj naokół swe pocałunki.Przychodź więc ty i ty również!Drodzy moi, wy wiecie, żeśmy śmiertelni. Jestże to więc mądrze łamać sobie serce dla jednej, która zabiera swe serce? Wszak krótki jest czas.

Słodko jest siedzieć w kącie i pisać rymami, że wyście całym mym światem.Bohaterstwem jest winszować sobie bólu i postanowić sobie żadnej nie przyjmować pociechy.Atoli świeże oblicze zaziera ku mnie przez drzwi i oczy wznosi ku mym oczom.Mogę tylko obetrzeć sobie łzy i zmienić ton mojej pieśni.Albowiem krótki jest czas.