Dusza Zaczarowana — II — całość

Wziąłaś mnie, wziąłaś, twa mocarna rękaDała mi poznać, co ból i co męka...

Zniszczyć mnie chciałaś... choć serce się lęka,Błogosławiona twa mordercza ręka!

Jak nadgryziony owoc, serce moje...Choć ranne, wielbi cudne ręce twoje!

Bierzesz mnie poto, by rzucić w udręce.A ja całuję krwawe twoje ręce!

Pieszcząc mnie, sztylet topisz w mojem łonie.Wszystko jest dobre, co czynią twe dłonie!

Zabij! Nie boli, choć dusza mi skona,Bowiem sprawiły to twoje ramiona!

Cios każdy nici ułudy rozcina...Twa ręka jeno wie o tem, jedyna!

Niszczysz więzienie ciała, morderczyni...Całuję rękę twoją, co to czyni!

Jak ziemia jestem, gotowa pod ziarno...Zbróżdżona krwawo twą dłonią mocarną...

Siej ból, niech rośnie, zroszony udręką...Chylę się kornie ponad twoją ręką!