آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

آنکه دل من چو گوی در خم چوگان اوستموقف آزادگان بر سر میدان اوست

ره بدر از کوی دوست نیست که بیرون برندسلسلهٔ پای جمع زلف پریشان اوست

چند نصیحت کنند بیخبرانم بصبردرد مرا ای حکیم صبر نه درمان اوست

گر کند انعام او در من مسکین نگاهور نکند حاکمست بنده بفرمان اوست

گر بزند بیگناه عادت بخت منستور بنوازد بلطف غایت احسان اوست

میل ندارم بباغ انس نگیرم بسروسروی اگر لایقست قد خرامان اوست

چون بتواند نشست آنکه دلش غایبستیا بتواند گریخت آنکه بزندان اوست

حیرت عُشاق را عیب کند بی بصربهره ندارد ز عیش هر که نه حیران اوست

چون تو گلی کس ندید در چمن روزگارخاصه که مرغی چو من بلبل بستان اوست

گر همه مرغی زنند سخت کمانان بتیرحیف بود بلبلی کاینهمه دستان اوست

سعدی اگر طالبی راه رو و رنج برکعبه دیدار دوست صبر بیابان اوست